Ruimte voor je slogan

HalleLUJA, Ik ben hooggevoelig!

In april 2010 werd ons eerste kind geboren. De zwangerschap was totaal niet wat ik ervan dacht. Gelukkig knapte ik na de bevalling heel snel op. Onze zoon was zo ontzettend makkelijk en zoet, dat ik al heel snel weer mijn werk als portret- en bruidsfotograaf oppakte. Onze zoon kon zich zelf heel goed vermaken in de box of hij lag op bed. Dus ik kon de bruidsalbums plakken tussen het verzorgen door. Zwangerschapsverlof ging daardoor gevoelsmatig heel erg snel en toen ging ik ook weer voor 3,5 dag op kantoor aan het werk. Daar waren veel veranderingen gaande en gingen we in kantoortuinen werken. Dus open afdelingen met veel collega’s om je heen. Ik kreeg onbewust last van heel veel prikkels, maar onderzocht het niet. Ik was vaak verkouden en grieperig, maar ik gedroeg mij in die periode als een Superwoman! Voor de mensen die mij niet kennen: ik kon nooit NEE zeggen, vond altijd alles goed en wilde gewoon alles doen zoals ik dat deed voordat ik moeder werd. NIET ZEUREN, DOORGAAN….dat dus. Vooral aan de wereld duidelijk maken dat moeder worden echt niets hoeft te veranderen. Je bent toch geen softy! Totdat ik bijna een jaar later thuis kwam te zitten met een burn out. Deze burn out was heftig maar toch besloot ik na 6 weken weer halve dagen te gaan werken. Het fotograferen lag in die periode plat, mede door de winter.

Ik kreeg hulp van een haptonoom, maar als snel besloot ik dat ik het allemaal wel alleen kon. Hij had mij wat dingen geleerd zoals grenzen aangeven en voelen in mijn lijf wat oke is en wat niet en daarmee kon ik verder (dacht ik, en hij ook). Een korte tijd later werkte ik weer volle dagen en kwamen er ook weer opdrachten voor bruidsreportages binnen. Het was immers voorjaar/zomer en dan zeg je geen NEE op extra opdrachten. Dus je raad het al….al heel snel zat ik in mijn oude vertrouwde routine. 

Eind 2011 raakte ik zwanger van onze dochter. Deze zwangerschap was echt nog vreselijker dan de eerste keer. Ik kon heel weinig tot niets en achteraf gezien was dat maar goed ook. Fotograferen ging bijna niet meer, ik moest kiezen en ik was uiteraard heel loyaal naar mijn werkgever. Mijn ouders gingen in 2012 na bijna 44 jaar huwelijk uit elkaar en kwamen er heel veel familie-problemen op ons af. Tussen alle toestanden door kwam onze dochter ter wereld. Na mijn zwangerschapsverlof ging ik voor 3 dagen werken en pakte ik het fotograferen ook weer op. Mijn lijf sputterde wel vaak tegen, maar afspraak is afspraak en ik ging DOOR. 

Ik heb mij altijd een soort van Moeder Theresa gevoeld en sloot voor niemand de deur. Iedereen kon komen met zijn/haar problemen en als snel kwam ik weer in een soort Superwoman-rol. Ik voelde mij ook voor veel dingen verantwoordelijk …een soort verplichting. Ik heb deze manier van leven heel lang volgehouden totdat mijn zoon naar groep 3 ging van de basisschool. Dat was na de zomer in 2016. 

Het makkelijke, vrolijke en meegaande kleutertje was heel erg aan het veranderen. De eerste 2 maanden van dat schooljaar ben ik verschillende keren gebeld. Onze zoon was steeds ziek, had hoofdpijn en verhoging. Soms was hij veel aan het spugen. Steeds als we thuis kwamen wilde ik hem naar zijn bed brengen maar dan ging hij zo intens verdrietig huilen. Dus vond ik het goed dat hij op de bank ging liggen om tv te kijken. Hij wilde ook niet meer alleen zijn en was voor veel dingen ineens bang. Al snel hadden we door dat er thuis weinig aan de hand was, wat ziek zijn betreft, en gingen we op gesprek op school bij zijn juf. Deze was heel verbaasd want hij was toch echt steeds ziek zei ze. Aan het einde van ons gesprek verwees de juf mij naar een website waar ik een HSP-test kon doen van Dr Elain Aron. HSP…wat is dat dan? dacht ik nog. De juf vertelde dat 1 van haar kinderen hooggevoelig is en ze in ons verhaal bepaalde dingen herkende.

Ik vond het allemaal maar onzin. ‘Kinderen krijgen allemaal maar een stempel tegenwoordig’ en mopperend gingen we weer naar huis. Toch volgden wij het advies op van de juf en hebben wij samen de thuistest gedaan. Uit de test kwam zeer duidelijk naar voren dat onze zoon hooggevoelig is. Ik snapte er op dat moment helemaal niks van. Onze zoon ‘mankeerde’ ineens allemaal dingen die mij nooit opvielen. Wat is daar nou vreemd aan, dacht ik nog bij veel vragen. Mijn man had 1 vraag anders beantwoord dan ik, maar dat haalde de score niet erg veel naar beneden. 

Ineens besefte ik mij: onze zoon is hooggevoelig en ik blijkbaar OOK! De dingen waar hij op scoorde, die waren mij nooit eerder opgevallen…omdat het voor mij heel normaal bleek te zijn. Ik was best wel een beetje in shock maar tegelijk ook opgelucht dat we dit wisten. De juf waren wij uiteindelijk heel dankbaar. 

Door veel erover te lezen raakte ik steeds meer geïnteresseerd in de term HSP en besloot ik onze zoon zelf te gaan helpen en begeleiden. Op 1 of andere manier voelde ik dat ik hem kon helpen en dat klopte ook. Puur op gevoel en intuïtie liet ik hem oefeningen doen die echt werkte! Al snel ging hij weer met plezier naar school en kon hij er veel beter mee omgaan. Ik ben dat jaar ook niet meer gebeld door de juf om hem ziek op te halen. Zo goed ik hem kon helpen, en ook anderen (zoals altijd), zo slecht zorgde ik voor mezelf. Ik wist dat ik hooggevoelig was, maar toch deed ik daar helemaal niks mee. ‘Het gaat vanzelf wel weer over’ heb ik misschien wel gedacht en ging gewoon door met alledaagse dingen. Precies die valkuil waar veel mensen in trappen als je hooggevoelig bent. Ik wilde ook niet toegeven aan alle prikkels die ik kreeg in onze kantoortuin bij mijn werkgever. 

De man met de hamer kwam op mijn pad en door mijn eigen gedrag kwam ik in 2017 weer in een burn out. Mijn lijf floot mij letterlijk terug en dit keer wist ik: vanaf nu gaat alles anders worden en MOETEN er ook dingen gaan veranderen. Al vanaf kinds af aan zat ik in een hulp-verlenersrol, maar degene die het hardst deze hulp nodig had, was IK zelf. De persoon die eigenlijk altijd op de eerste plaatst had moeten komen in plaatst van de laatste….was IK zelf. 

Door hulp van familie, vrienden en de nodige therapeutische hulp krabbelde ik weer op en ging ik op een innerlijke reis. Ik ontdekte dat ik van mijn baan ook niet erg gelukkig werd en in goed overleg ben ik na 20 jaar weggegaan bij mijn werkgever. Mijn manager zag ook dat het voor mij, maar ook voor het bedrijf beter was dat ik daar weg zou gaan. Ik was van plan om weer te gaan fotograferen, maar voelde eigenlijk dat ik daar ook niet veel plezier meer uit haalde. 

Iemand wees mij op de periode dat ik mijn zoon had begeleid en ben mij gaan verdiepen in kindercoaching. Al snel raakte ik in de ban en ben verschillende opleidingen gaan doen. Door deze opleidingen ben ik mezelf heel erg tegengekomen. Als je een goede coachingsopleiding aangaat, dan wordt je namelijk eerst zelf helemaal binnenstebuiten getrokken. Diepe blokkades kwamen weer omhoog, maar ook verlangens. Het creatieve in mij bloeide weer helemaal op zoals ik dat ook had toen ik nog een jong meisje was. EN….ik heb veel geleerd over hooggevoeligheid en help andere mensen hiermee. 

Jaren heb ik niet geweten wat mij mankeerde, voelde ik mij eenzaam en onbegrepen. Werd ik letterlijk ziek, omdat ik niet wist dat mijn manier van leven niet paste bij een hooggevoelig persoon. Ik kon nooit NEE zeggen. Dat is logisch want jezelf wegcijferen is namelijk de grootste valkuil van een hooggevoelig persoon. Je zal het niet geloven: maar toch ben ik erg dankbaar voor alles wat mij is overkomen. Ik had deze lessen nodig om erachter te komen wie ik ben en wat mijn missie is. Ik had onze zoon als spiegel nodig om dat te zien, wat ik jaren niet wilde en kon zien. En dankzij alles kan ik mijn ervaring en kennis nu doorgeven aan andere hooggevoelige ouders en kinderen. 

Je bent NIET alleen want 1 op de 5 mensen zijn hooggevoelig. Dus in jouw omgeving zijn er echt meer die hetzelfde voelen en meemaken. Je bent ook NIET zwak of een softy als je voor jezelf kiest en voldoende rust pakt. Het enige wat je hoeft te doen is accepteren dat het er is en er mee om leren gaan. De stap zetten en hulp zoeken kost je wel wat MOED en energie, maar er gaat een wereld voor je open. Je intuïtie wordt steeds sterker en je zelfvertrouwen ook. Je kan zelfs je hooggevoeligheid op een positieve manier voor je laten werken. En je hoeft echt je baan niet op te zeggen zoals ik, maar maak het bespreekbaar. Ga in overleg met je baas hoe je met je gevoeligheid op een gezonde en plezierige manier kan blijven werken. 

Herken jij dingen uit mijn verhaal en wil je hier iets over kwijt? Laat dan op de Facebookpagina van Mandaluja een reactie achter. Doe je dat liever prive, of heb je vragen?Stuur mij dan een mail: info@mandaluja.nl

In mijn volgende blog zal ik meer vertellen over de gevoelswereld van een hooggevoelig mens. Wat kan je voelen en wat kan je tegenkomen. Binnenkort meer hierover! 

 
 
 
 
E-mailen
Bellen