Ruimte voor je slogan

HalleLUJA…ik ben hooggevoelig! Part II

Ik weet het nog als de dag van gisteren. Mijn broer en zus waren naar school en ik werd op de fiets naar de peuterspeelzaal gebracht. Ik had buikpijn en voelde me niet lekker. Toen we van de fiets afstapten begonnen mijn tranen te rollen. “Ik wil niet Mama!” Ik was nog klein maar ik voelde dat er iets niet klopte en was in de war. Ik vond het namelijk leuk op de speelzaal, maar ik wilde dit keer geen afscheid nemen van mijn moeder. Ik voelde dat mijn moeder emotioneel was, maar ze liet dit niet zien. Wat ik zag en wat ik voelde kwamen niet overeen met elkaar, maar hoe leg je dat uit als je nog geen 4 jaar oud bent. ‘Doe niet zo gek” zei ze en huilend bleef ik bij de leidster achter. Mijn moeder had totaal geen idee en deed wat ik ook zou doen in haar situatie. 

Naarmate ik ouder werd kon ik beter communiceren en duidelijker mijn vragen stellen. Alleen klopten de antwoorden die ik dan kreeg, niet met wat ik voelde. Ik was vroeg wijs en men vond mij maar een wijsneus. In ons gezin was het nooit saai vroeger. Er heerste veel ruzie, boosheid en verdriet, maar dan wel ‘achter de schermen’. En ik voelde alles! De sfeer, de onenigheid en het verdriet. Ik voelde gevoelens die niet van mij waren en begreep er niks van.  Als ik ’s avonds in bed lag (als eerste), dan moest mijn kamerdeur open blijven staan. Dat mocht niet, dus deed ik hem stiekem op een kier. Mijn ouders dachten dat ik dat deed omdat ik bang was voor spoken, maar de echte reden was dat ik alles wilde horen wat er beneden in de huiskamer gebeurde. Ik was wel bang en in de war, maar niet voor de dingen die mijn ouders dachten. Door de gesprekken en ruzies te volgen, die zich beneden afspeelden, kreeg ik bevestiging van wat ik voelde. Toch raakte ik daar nog wel van in de war. Het is doodvermoeiend als je al die gevoelens van anderen met je meedraagt en niet weet wat je ermee moet. Daarnaast was ik natuurlijk ook bezorgd.

Op de basisschool had ik het niet naar mijn zin omdat daar veel gedoe was. De juf die ik in de 4 e klas had (nu groep 6) begreep mij totaal niet en vond mij te bijdehand. Ik voelde me rot en was ook vaak ziek. Toen bekend werd dat ik haar in de 5 e klas (nu groep 7) weer kreeg, mocht ik naar een andere school. Daar ging het veel beter. De kinderen vonden mij daar aardig voor wie ik was en de meester ook. Door de goede sfeer die daar heerste zat ik goed in mijn vel. Ik heb de laatste 2 jaar van de basischool echt genoten!

Toen ik naar de middelbare school ging liep het anders. Het was een grote school met heel veel leerlingen en ik voelde me daar heel klein. Ik had een paar goede vriendinnen waar ik veel lol mee had, maar diep van binnen was ik verward. Ik deed ontzettend mijn best om ‘erbij’ te horen en wilde iedereen pleasen. Ik kreeg op school heel veel prikkels en voelde een enorme druk. Ook thuis en op de sportclub deed ik enorm mijn best om het beter te doen dan dat ik was. Thuis was de leefsituatie inmiddels ook verergerd. Ook in deze periode was ik regelmatig ziek. Het was allemaal te veel. 

Grofweg zijn dit wat dingen uit mijn kindertijd. Nu is het mij duidelijk waarom het allemaal zo lastig was voor mij, ook toen ik ouder werd. Ik ben hooggevoelig. Als mijn ouders, of eigenlijk moeder, had geweten dat ik die karaktereigenschap had, was ze waarschijnlijk heel anders met mij omgegaan. Dan had ze mij kunnen helpen. Maar vroeger had je niet de kennis en kunde van nu.

Op basis van mijn eigen ervaring weet ik nu dat hoogevoelige mensen intenser en sneller voelen. Ze pakken andermans gevoelens op. Ze hebben een vooruitziende blik. Ze zijn vaak al heel vroeg wijs. Ze cijferen zichzelf weg. Leggen de lat hoog. Vaak zijn deze mensen spiritueel. Ze staan zogezegd ‘open’ en zuigen de dingen op als een spons. 

Doordat ik zoveel oppakte aan andermans gevoelens, en ik hier niet mee om kon gaan, uitte dit zich bij mij in ziek worden. Een soort van inwendige ontploffing noem ik het ook wel. Dit gebeurde bij onze zoon ook, en soms heeft hij dat nog steeds wel eens. Dan krijgt hij enorme buikpijn en koorts. Hij heeft geleerd hoe hij zich kan afsluiten tegen bepaalde prikkels. Hoe hij weer terug kan komen naar zijn eigen gevoel. En wordt het hem toch te veel, dan weet hij wat hij kan doen om zich weer beter te voelen. Hoe hij andermans gevoelens weer kan ‘teruggeven’.

In de praktijk zie ik ook andere gevolgen bij hooggevoelige kinderen. Naast dat er een inwendige ontploffing kan ontstaan kan dit namelijk ook uitwendig. Als het voor deze kinderen te veel wordt, krijgen ze plotseling een woedeaanval of zijn ze ineens intens verdrietig. Zo krijg ik bijvoorbeeld vaak te horen dat er op school helemaal niets aan de hand is, maar thuis de boel ineens ontploft. Deze aanvallen komen naar boven als ze in hun vertrouwde omgeving zijn, dus meestal thuis. 

Ook kunnen deze kinderen intens angstig worden. Zeker tegen de 8/9 jaar oud zie je deze verandering ontstaan. Kinderen van rond de 8/9 jaar oud gaan beseffen dat sommige dingen ineens minder leuk zijn dan dat ze dachten. Het echte kinderlijke gaat er van af en zien ze van alles om zich heen. Op televisie zien ze bijvoorbeeld nieuwsberichten waar ze van kunnen schrikken. Of ze horen grote mensen ernstige dingen vertellen wat ineens bij hen doordringt. Als je dan ook nog eens hooggevoelig bent, dan slaat dat in als een bom en raak je deze angst maar moeilijk kwijt. Kinderen willen ineens niet meer alleen naar bed of alleen op hun kamer spelen. Ze blijven het liefst dicht bij mama of papa. Zoeken geborgenheid. 

De meeste volwassen mensen vinden hun hooggevoeligheid een last. Het komt namelijk nooit gelegen. De gemiddelde mens van nu is druk, prestatiegericht en niet bezig met gevoelens. Vaak zijn we meer in gesprek over anderen dan over onszelf. Dat is veel makkelijker. In mijn vorige blog schreef ik al over kantoortuinen en hoe dat zijn werking heeft op hooggevoelige mensen. Maar eigenlijk heb je dat natuurlijk op veel meer terreinen. Als je hoogevoelig bent pak je gevoelens over: van mensen op je werk, van mensen op de sportclub, op social media en televisie, in de supermarkt, etc etc. Dat is heel vermoeiend allemaal. En als je andere mensen ook nog eens wil pleasen, hoe vermoeiend is dat. Dan heb je uiteraard je eigen (onderdrukte) gevoelens nog, doe daar ook nog een schepje zorgen bij en je hebt je feest compleet. 

Stel je eens voor dat je kan leren om je af te sluiten voor die prikkels, voor andermans gevoelens. Of stel je eens voor dat je die last kan omvormen naar hulpmiddel. Hoe zou jouw leven er dan uit zien? 

Herken jij dingen uit mijn verhaal en wil je hier iets over kwijt? Laat dan op de Facebookpagina van Mandaluja een reactie achter. Doe je dat liever prive, of heb je vragen? Of wil je dat ik jou help om met jouw hooggevoeligheid om te leren gaan? Stuur mij dan een mail: info@mandaluja.nl

 
 
 
 
E-mailen
Bellen