Ruimte voor je slogan

21 december 2019

Grenzen stellen

De laatste paar maanden voor het nieuwe jaar 2020 was ontzettend druk. Naast het starten als ZZP-er, wat al heel veel extra tijd kost, viel onze schooldirecteur ook nog uit. Ik werk namelijk ook nog als administratief medewerker op een basisschool. Er kwam heel veel op me af en heb daar vele uren extra in gestopt. Daarnaast had ik ook nog een studie af te ronden en ben ik ook nog “gewoon” vrouw van en moeder van 2 kids (zonder hulp in huis). Ik schrijf dit overigens niet omdat ik mezelf zielig vind. Integendeel 😉

Een oude gewoonte sloop er in: “Eerst de omgeving helpen, dan pas mezelf”. Gisteren kreeg ik twee weken vrij van mijn werk op school, want het is kerstvakantie. En BAM! De eerste migraine-aanval hakte er in. Ik baalde enorm en was diep teleurgesteld in mezelf. Hoe krijg ik het toch weer voor elkaar, dacht ik. Mijn lichaam trilde en ik kreeg hartkloppingen. Dat is iets wat ik over heb gehouden van twee burn-outs. Ik voelde me naar en wist precies waardoor het kwam.

Toch leer ik hier weer van. Toch leer ik hierdoor steeds beter mijn grenzen te stellen. Alleen gaat dit stapje voor stapje en ja, dan heb je wel eens een terugval. Ik ben van nature een zorgzaam persoon voor mijn omgeving, en dat zal ik ook altijd blijven. Wat ik te leren heb is mezelf goed te verzorgen en op de eerste plaats te zetten. En dat is iets wat je niet in een paar maanden leert. Steeds opnieuw in je valkuil vallen is niet erg. Alleen…de bedoeling is wel dat deze valkuil steeds minder diep wordt. En dat is precies wat ik de afgelopen jaren mee maak. De kuilen worden steeds minder diep, ik val steeds minder diep. Ik ben dus hartstikke goed op weg.

Als je als mens al jaren gewend bent het op een bepaalde manier te doen, dan leer je dat niet zomaar ineens af. Grenzen stellen om jezelf te beschermen en te verzorgen, leer je niet binnen een korte tijd. Dit heeft veel tijd nodig en de nodige leerzame lessen. Dat ik het heel druk heb gekregen zie ik dan ook als een goede les om te leren er toch nog beter mee om te gaan. Grenzen stellen, delegeren, om hulp vragen. Ik begrijp het allemaal best, maar het uitvoeren is alleen soms wat lastiger. Ik weet zeker dat veel anderen zich herkennen in mijn verhaal.

14 december 2019

Hooggevoeligheid en de feestdagen

“It’s the most wonderfull time, of the year”.  Euh…ja en nee. JA: het is een prachtige tijd voor een beetje extra liefde, gezelligheid en samenzijn met familie en vrienden. En NEE: want hooggevoelige mensen krijgen te maken met extra prikkels.

Eigenlijk is iedereen wel een beetje overprikkeld rondom de feestdagen, kijk maar eens om je heen. Naast de dagelijkse dingen wil je het huis mooi versieren, cadeaus kopen, kerstkaarten schrijven, bedenken wat je gaat eten met kerst, zorgvuldig boodschappen doen. En dan heb je vaak nog andere verplichtingen zoals kerstdiner op school, kerstborrel op het werk, kerstfeest op de sportclub…en ga zo maar door. Mensen op straat zijn druk, in de winkels is het druk, op het werk is het druk, in het verkeer is het druk. Pfoeh…ik voel de vermoeidheid en de hectiek alweer nu ik dit schrijf. 

Ben je hooggevoelig dan ervaar je deze prikkels extra heftig. Naast de drukte en alle bezigheden pak je ook nog eens de energie over van je omgeving. Het is veel en het kan je dan ook echt te veel worden allemaal. Je raakt sneller (over)vermoeid en gestrest. Je voelt je onrustig en niet prettig.  Toch kan je er zelf best wat aan doen om de feestdagen wat rustiger door te komen. Ik geef je daarom wat tips: 

-      Maak een schema van wat je allemaal wilt doen en wanneer je dat gaat doen;

-         Regel jij een kerstdiner? Bedenk dan ruim van te voren wat je wilt gaan eten en maken, en hou je hier ook aan;

-         Probeer je boodschappen en inkopen wat eerder te doen dan alles op de laatste dagen voor kerst;

-         Tegenwoordig hebben veel supermarkten een bestel- en bezorgservice, maak hier gebruik van als je tegen het winkelen op ziet;

-         Moet je toch zelf naar de winkel, probeer dan op momenten te gaan dat het wat stiller is in de winkel;

-         Zorg dat je voldoende slaapt en dat je voldoende rustmomenten tussendoor pakt;

-         Eet gezond, drink voldoende water en beweeg voldoende (wandelen in de natuur doet het altijd erg goed);

-         Prop je agenda niet te vol met allerlei verplichtingen. Zeg niet overal meteen ja op, maar geef aan dat je erover gaat nadenken. Maak vervolgens in alle rust een keuze               en kies vooral voor dingen die je leuk vindt en waar je energie van krijgt;

-         Hooggevoelige mensen zijn vaak perfectionistisch, wees je bewust hiervan en bepaal wat echt belangrijk (voor je) is. GOED=GOED!

-         Je hoeft niet alles in je eentje te doen. Vraag om hulp, hoe lastig je dat ook misschien vindt; 

-         Geniet van de voorbereidingen, doe dingen bewust en zeker niet tegelijkertijd (niet multitasken). 

Succes met de feestelijke voorbereidingen!


7 december 2019

Loslaten, ruimte maken en weer doorgroeien (met gratis weggevertje) 

We zijn alweer aangekomen in de laatste maand van het jaar. De natuur is alles aan het loslaten en dat schiet al aardig op want alle bomen en planten zijn al bijna kaal. Daarna volgt er een periode van rust en tijdelijke stilstand. Dit heeft de natuur nodig om straks weer fris te kunnen starten met de lente. 

De mens volgt op natuurlijke wijze deze ontwikkelingen. Net als de bladeren die loskomen, zo laat de mens ook bewust en onbewust los. Veel mensen zijn thuis spullen aan het uitzoeken en aan het opruimen. Sommige hebben griep of griepverschijnselen, waardoor het lichaam aan het opruimen is. Daarnaast bereiden we ons voor op de feestdagen. Dan maken we het extra gezellig met kerst en Oud en Nieuw. 

Tijdens de kerst en de  jaarwisseling begint voor de meeste mensen een tijd van bezinning. Men denkt na over het afgelopen jaar, wat er allemaal is gebeurd, wat er allemaal goed is gegaan en wat er allemaal tegenviel. Herinneringen ophalen en erover nadenken is nodig om het vervolgens te kunnen loslaten. Afhankelijk van de gebeurtenissen kan je de ene gebeurtenis makkelijker loslaten dan de andere, en dat is logisch. 

Na het opruimen van de kerstspullen, in het nieuwe jaar, voelt het dan ook een beetje alsof je overnieuw mag beginnen. Dat gevoel klopt ook want je hebt onbewust ruimte gemaakt. Deze ontwikkelingen zijn nodig om ruimte te maken voor dat wat er komen gaat, net als in de natuur. Ruimte om verder te groeien en te ontwikkelen. 

Sinds mijn 2e burn-out heb ik geleerd om dit 'opruimen' bewust te doen. Oke, dat letterlijk opruimen in huis lukt niet altijd zoals ik zou willen. Maar het opruimen van gedachten, gevoelens en gebeurtenissen pak ik aan door een bepaalde opdracht te doen. De opdracht is vrij simpel maar heel doeltreffend. Elk jaar is dit dezelfde opdracht, maar elk jaar is de uitkomst weer nieuw en verrassend. 

Wil je deze opdracht ook uitproberen voor jezelf deze jaarwisseling? Klik dan op onderstaande button en type bij bericht: OPDRACHT2020 en ik stuur jou dan GRATIS deze opdracht. De actie loopt uiteraard tot 31 december 2019.

Het is mijn cadeau aan jou deze feestdagen. Het kost je niets dan alleen wat tijd en toewijding. Het zal je helpen bewust en onbewust op te ruimen en los te laten. Gun jezelf ruimte in je hoofd en ruimte om te groeien en te ontwikkelen. 


23 november 2019

Rouwverwerking

Afgelopen donderdag was ik aanwezig op de uitvaart van een dierbaar persoon. Het was uiteraard verdrietig maar ook heel bijzonder. De uitvaart vond deels varend plaats, wat ik al heel bijzonder en mooi vond, en paste precies bij de overledene. Maar wat ik ook heel mooi vond was om te zien hoe de kleinkinderen er allemaal op hun eigen manier mee om gingen. En vooral…. dat ze daar ook de ruimte voor kregen van hun familie en vrienden.

Helaas zie en hoor ik het ook wel eens anders: omstanders die constant kinderen waarschuwen voor hun gedrag op een begrafenis of crematie. Natuurlijk zijn er grenzen en kunnen sommige dingen echt niet maar ach, een beetje de teugels laten vieren moet kunnen. Wij volwassenen verwerken rouw ook op onze eigen manier. Het is een kwestie van ZIEN wat een kind op dat moment nodig heeft. Willen ze huilen: laat ze huilen, willen ze spelen: laat ze spelen, willen ze rennen: laat ze rennen. Zolang het binnen de grenzen ligt van wat wel en echt niet kan.

Het is belangrijk dat kinderen meegenomen worden in het rouwproces. Gaat jouw kind mee naar een uitvaart, vraag dan wat hij of zij wil. Ze weten vaak zelf heel erg goed wat ze willen en wat ze voelen. Laat ze eventueel wat moois knutselen voor de overledene om bij de kist te leggen, of op het graf en misschien is er zelfs gelegenheid om op de kist van de overledene iets moois te schrijven of te tekenen. Steek samen een kaarsje aan. Laat ze deelnemen aan het proces zodat het een plekje krijgt. 


31 oktober 2019

Ouders en verzorgers: Waar wacht je nog op?

Als ik aan ouders vraag: ‘Wat wens jij je kind later?’ Dan krijg ik meestal hetzelfde antwoord, namelijk: ‘Dat hij/zij gelukkig is!’ Toch zie ik veel kinderen langdurig worstelen, en ook ouders hebben het vaak veel zwaarder dan ze willen toegeven. Meestal duurt het dan ook lang voordat er naar hulp gezocht wordt. De meesten denken dat het vanzelf wel over gaat. Of dat wisseling van klas, school of baan de oplossing is.

Heel eerlijk gezegd, dacht ik jaren geleden ook dat het allemaal wel vanzelf over zou gaan. Helaas was dat niet het geval en heb ik tot 2 maal toe een burn out gekregen. In die periode was ik geen leuke partner, geen leuke moeder…en al helemaal niet aardig voor mezelf. De buitenwereld had daarvan niets in de gaten, maar van binnen verscheurde ik. De problemen die ik als kind meedroeg, en mijn hooggevoeligheid, leken inderdaad vanzelf over te gaan toen ik volwassen werd. Totdat ik op latere leeftijd gewoon weer diezelfde problemen onder ogen mocht komen. Ik mocht het weer opnieuw beleven, en het was intenser dan ooit!

Dus tegen al die ouders en verzorgers zeg ik: waar wacht je nog op? Willen jullie ECHT dat je kind gelukkig is? Wil je niet dat ze op latere leeftijd weer hetzelfde gevecht aan moeten gaan of erger? Wil je een krachtig kind met voldoende zelfvertrouwen die vol goede moed als volwassene het ouderlijk huis verlaat? Wacht dan niet langer en zoek NU goede hulp. Goede hulp kost geld, maar het geluk van jouw kind is onbetaalbaar. Goede zorghulp investeren in jouw kind en OOK in jezelf is de beste investering die er is en……is levenslang! DAT kan ik uit ervaring met je delen. 

Ben jij die verstandige ouder die hulp zoekt voor zichzelf en/of voor een kind? Dan kan ik je wellicht goed helpen. Met mijn beroep heb ik een geheimhoudingsplicht. Dus jouw gedeelde zorgen en gegeven informatie blijft tussen ons, ook al starten we geen coachingstraject op. 


8 oktober 2019

Creatieve Therapie, HOE DAN?.....voorbeeld van een coachingsessie

Kort geleden gaf ik een volwassen cliënt de opdracht om een tekening te maken van een kasteel. In eerste instantie werd er wat lacherig om gedaan, wat ik begrijp! Hij meldde mij dat hij absoluut niet kan tekenen (vond hij zelf), en hij daar ook het nut niet van zag. Ik vroeg hem het toch te doen omdat het zijn coaching ten goede kwam. Diepe verlangens en blokkades komen namelijk vrij door opdrachten vanuit Creatieve Therapie. Het koste hem wel even moeite, maar hij wilde het uiteindelijk wel proberen. 

Voordat hij er aan begon deden we een korte visualisatie-/meditatie-oefening om zijn gedachten tot rust te brengen (leeg) en daarna ging hij aan de slag. Binnen 30 minuutjes was de tekening ‘klaar’ (hij was er klaar mee) en gingen we ernaar kijken. Ik stelde hem een aantal vragen over de tekening om wat dingen duidelijk te krijgen. 

Door veel vrolijkheid in de tekening kon ik opmaken dat hij een vrolijk, onbevangen en gezellig kind was vroeger. En dat klopte ook vertelde hij. Een gelukkig kind. Toen namen we de minder gezellige dingen door van de tekening en stelde ik de vraag: ‘wat is er rond jouw 15e jaar gebeurd thuis?'  Mijn cliënt keek mij eerst wat vaag aan en werd toen stil. 

Rond die leeftijd maakten zijn ouders vaak (heftig) ruzie. Daarop volgde een scheiding en dat was best zwaar voor hem als puber. Zijn broers en zussen waren het huis al uit en hij stond er alleen voor. Er kwamen emoties vrij en hij was stomverbaasd dat dit nu naar boven kwam. Hij dacht dat hij die periode wel achter hem had gelaten, maar niets was minder waar. In zijn dagelijks leven, en zeker bij de opvoeding van zijn eigen kinderen, kon je de link goed leggen naar wat er emotioneel gezien met hem was gebeurd.

Door deze opdracht kon ik veel informatie uit de tekening halen, over wat er schuilde in het onderbewuste van mijn cliënt. Daardoor kon ik hem goed verder helpen en was de hulpvraag, met maar een paar coachingsessies, zo goed als opgelost. Je kan natuurlijk de geschiedenis niet veranderen, maar wel iemands perceptie. Mijn cliënt voelde zich na deze sessie krachtiger en zijn thuissituatie bleek na een poosje ook aanzienlijk verbeterd. 

Wil jij meer informatie over Creatieve Therapie en Coaching? Stuur mij dan een mail: info@mandaluja.nlBellen kan natuurlijk ook! 06 1377 4219

(cliënt blijft graag anoniem maar ik mocht zijn verhaal en tekening op www.mandaluja.nl delen)


20 september 2019

HalleLUJA…ik ben hooggevoelig! Part II

Ik weet het nog als de dag van gisteren. Mijn broer en zus waren naar school en ik werd op de fiets naar de peuterspeelzaal gebracht. Ik had buikpijn en voelde me niet lekker. Toen we van de fiets afstapten begonnen mijn tranen te rollen. “Ik wil niet Mama!” Ik was nog klein maar ik voelde dat er iets niet klopte en was in de war. Ik vond het namelijk leuk op de speelzaal, maar ik wilde dit keer geen afscheid nemen van mijn moeder. Ik voelde dat mijn moeder emotioneel was, maar ze liet dit niet zien. Wat ik zag en wat ik voelde kwamen niet overeen met elkaar, maar hoe leg je dat uit als je nog geen 4 jaar oud bent. ‘Doe niet zo gek” zei ze en huilend bleef ik bij de leidster achter. Mijn moeder had totaal geen idee en deed wat ik ook zou doen in haar situatie. 

Naarmate ik ouder werd kon ik beter communiceren en duidelijker mijn vragen stellen. Alleen klopten de antwoorden die ik dan kreeg, niet met wat ik voelde. Ik was vroeg wijs en men vond mij maar een wijsneus. In ons gezin was het nooit saai vroeger. Er heerste veel ruzie, boosheid en verdriet, maar dan wel ‘achter de schermen’. En ik voelde alles! De sfeer, de onenigheid en het verdriet. Ik voelde gevoelens die niet van mij waren en begreep er niks van.  Als ik ’s avonds in bed lag (als eerste), dan moest mijn kamerdeur open blijven staan. Dat mocht niet, dus deed ik hem stiekem op een kier. Mijn ouders dachten dat ik dat deed omdat ik bang was voor spoken, maar de echte reden was dat ik alles wilde horen wat er beneden in de huiskamer gebeurde. Ik was wel bang en in de war, maar niet voor de dingen die mijn ouders dachten. Door de gesprekken en ruzies te volgen, die zich beneden afspeelden, kreeg ik bevestiging van wat ik voelde. Toch raakte ik daar nog wel van in de war. Het is doodvermoeiend als je al die gevoelens van anderen met je meedraagt en niet weet wat je ermee moet. Daarnaast was ik natuurlijk ook bezorgd.

Op de basisschool had ik het niet naar mijn zin omdat daar veel gedoe was. De juf die ik in de 4e klas had (nu groep 6) begreep mij totaal niet en vond mij te bijdehand. Ik voelde me rot en was ook vaak ziek. Toen bekend werd dat ik haar in de 5e klas (nu groep 7) weer kreeg, mocht ik naar een andere school. Daar ging het veel beter. De kinderen vonden mij daar aardig voor wie ik was en de meester ook. Door de goede sfeer die daar heerste zat ik goed in mijn vel. Ik heb de laatste 2 jaar van de basisschool echt genoten!

Toen ik naar de middelbare school ging liep het anders. Het was een grote school met heel veel leerlingen en ik voelde me daar heel klein. Ik had een paar goede vriendinnen waar ik veel lol mee had, maar diep van binnen was ik verward. Ik deed ontzettend mijn best om ‘erbij’ te horen en wilde iedereen pleasen. Ik kreeg op school heel veel prikkels en voelde een enorme druk. Ook thuis en op de sportclub deed ik enorm mijn best om het beter te doen dan dat ik was. Thuis was de leefsituatie inmiddels ook verergerd. Ook in deze periode was ik regelmatig ziek. Het was allemaal te veel. 

Grofweg zijn dit wat dingen uit mijn kindertijd. Nu is het mij duidelijk waarom het allemaal zo lastig was voor mij, ook toen ik ouder werd. Ik ben hooggevoelig. Als mijn ouders, of eigenlijk moeder, had geweten dat ik die karaktereigenschap had, was ze waarschijnlijk heel anders met mij omgegaan. Dan had ze mij kunnen helpen. Maar vroeger had je niet de kennis en kunde van nu.

Op basis van mijn eigen ervaring weet ik nu dat hoogevoelige mensen intenser en sneller voelen. Ze pakken andermans gevoelens op. Ze hebben een vooruitziende blik. Ze zijn vaak al heel vroeg wijs. Ze cijferen zichzelf weg. Leggen de lat hoog. Vaak zijn deze mensen spiritueel. Ze staan zogezegd ‘open’ en zuigen de dingen op als een spons. 

Doordat ik zoveel oppakte aan andermans gevoelens, en ik hier niet mee om kon gaan, uitte dit zich bij mij in ziek worden. Een soort van inwendige ontploffing noem ik het ook wel. Dit gebeurde bij onze zoon ook, en soms heeft hij dat nog steeds wel eens. Dan krijgt hij enorme buikpijn en koorts. Hij heeft geleerd hoe hij zich kan afsluiten tegen bepaalde prikkels. Hoe hij weer terug kan komen naar zijn eigen gevoel. En wordt het hem toch te veel, dan weet hij wat hij kan doen om zich weer beter te voelen. Hoe hij andermans gevoelens weer kan ‘teruggeven’.

In de praktijk zie ik ook andere gevolgen bij hooggevoelige kinderen. Naast dat er een inwendige ontploffing kan ontstaan kan dit namelijk ook uitwendig. Als het voor deze kinderen te veel wordt, krijgen ze plotseling een woedeaanval of zijn ze ineens intens verdrietig. Zo krijg ik bijvoorbeeld vaak te horen dat er op school helemaal niets aan de hand is, maar thuis de boel ineens ontploft. Deze aanvallen komen naar boven als ze in hun vertrouwde omgeving zijn, dus meestal thuis. 

Ook kunnen deze kinderen intens angstig worden. Zeker tegen de 8/9 jaar oud zie je deze verandering ontstaan. Kinderen van rond de 8/9 jaar oud gaan beseffen dat sommige dingen ineens minder leuk zijn dan dat ze dachten. Het echte kinderlijke gaat er van af en zien ze van alles om zich heen. Op televisie zien ze bijvoorbeeld nieuwsberichten waar ze van kunnen schrikken. Of ze horen grote mensen ernstige dingen vertellen wat ineens bij hen doordringt. Als je dan ook nog eens hooggevoelig bent, dan slaat dat in als een bom en raak je deze angst maar moeilijk kwijt. Kinderen willen ineens niet meer alleen naar bed of alleen op hun kamer spelen. Ze blijven het liefst dicht bij mama of papa. Zoeken geborgenheid. 

De meeste volwassen mensen vinden hun hooggevoeligheid een last. Het komt namelijk nooit gelegen. De gemiddelde mens van nu is druk, prestatiegericht en niet bezig met gevoelens. Vaak zijn we meer in gesprek over anderen dan over onszelf. Dat is veel makkelijker. In mijn vorige blog schreef ik al over kantoortuinen en hoe dat zijn werking heeft op hooggevoelige mensen. Maar eigenlijk heb je dat natuurlijk op veel meer terreinen. Als je hooggevoelig bent pak je gevoelens over: van mensen op je werk, van mensen op de sportclub, op social media en televisie, in de supermarkt, etc etc. Dat is heel vermoeiend allemaal. En als je andere mensen ook nog eens wil pleasen, hoe vermoeiend is dat. Dan heb je uiteraard je eigen (onderdrukte) gevoelens nog, doe daar ook nog een schepje zorgen bij en je hebt je feest compleet. 

Stel je eens voor dat je kan leren om je af te sluiten voor die prikkels, voor andermans gevoelens. Of stel je eens voor dat je die last kan omvormen naar hulpmiddel. Hoe zou jouw leven er dan uit zien? 

Herken jij dingen uit mijn verhaal en wil je hier iets over kwijt? Laat dan op de Facebookpagina van Mandaluja een reactie achter. Doe je dat liever prive, of heb je vragen? Of wil je dat ik jou help om met jouw hooggevoeligheid om te leren gaan? Stuur mij dan een mail: info@mandaluja.nl


13 september 2019 

HalleLUJA, Ik ben hooggevoelig!

In april 2010 werd ons eerste kind geboren. De zwangerschap was totaal niet wat ik ervan dacht. Gelukkig knapte ik na de bevalling heel snel op. Onze zoon was zo ontzettend makkelijk en zoet, dat ik al heel snel weer mijn werk als portret- en bruidsfotograaf oppakte. Onze zoon kon zich zelf heel goed vermaken in de box of hij lag op bed. Dus ik kon de bruidsalbums plakken tussen het verzorgen door. Zwangerschapsverlof ging daardoor gevoelsmatig heel erg snel en toen ging ik ook weer voor 3,5 dag op kantoor aan het werk. Daar waren veel veranderingen gaande en gingen we in kantoortuinen werken. Dus open afdelingen met veel collega’s om je heen. Ik kreeg onbewust last van heel veel prikkels, maar onderzocht het niet. Ik was vaak verkouden en grieperig, maar ik gedroeg mij in die periode als een Superwoman! Voor de mensen die mij niet kennen: ik kon nooit NEE zeggen, vond altijd alles goed en wilde gewoon alles doen zoals ik dat deed voordat ik moeder werd. NIET ZEUREN, DOORGAAN….dat dus. Vooral aan de wereld duidelijk maken dat moeder worden echt niets hoeft te veranderen. Je bent toch geen softy! Totdat ik bijna een jaar later thuis kwam te zitten met een burn out. Deze burn out was heftig maar toch besloot ik na 6 weken weer halve dagen te gaan werken. Het fotograferen lag in die periode plat, mede door de winter.

Ik kreeg hulp van een haptonoom, maar als snel besloot ik dat ik het allemaal wel alleen kon. Hij had mij wat dingen geleerd zoals grenzen aangeven en voelen in mijn lijf wat oke is en wat niet en daarmee kon ik verder (dacht ik, en hij ook). Een korte tijd later werkte ik weer volle dagen en kwamen er ook weer opdrachten voor bruidsreportages binnen. Het was immers voorjaar/zomer en dan zeg je geen NEE op extra opdrachten. Dus je raad het al….al heel snel zat ik in mijn oude vertrouwde routine. 

Eind 2011 raakte ik zwanger van onze dochter. Deze zwangerschap was echt nog vreselijker dan de eerste keer. Ik kon heel weinig tot niets en achteraf gezien was dat maar goed ook. Fotograferen ging bijna niet meer, ik moest kiezen en ik was uiteraard heel loyaal naar mijn werkgever. Mijn ouders gingen in 2012 na bijna 44 jaar huwelijk uit elkaar en kwamen er heel veel familie-problemen op ons af. Tussen alle toestanden door kwam onze dochter ter wereld. Na mijn zwangerschapsverlof ging ik voor 3 dagen werken en pakte ik het fotograferen ook weer op. Mijn lijf sputterde wel vaak tegen, maar afspraak is afspraak en ik ging DOOR. 

Ik heb mij altijd een soort van Moeder Theresa gevoeld en sloot voor niemand de deur. Iedereen kon komen met zijn/haar problemen en als snel kwam ik weer in een soort Superwoman-rol. Ik voelde mij ook voor veel dingen verantwoordelijk …een soort verplichting. Ik heb deze manier van leven heel lang volgehouden totdat mijn zoon naar groep 3 ging van de basisschool. Dat was na de zomer in 2016. 

Het makkelijke, vrolijke en meegaande kleutertje was heel erg aan het veranderen. De eerste 2 maanden van dat schooljaar ben ik verschillende keren gebeld. Onze zoon was steeds ziek, had hoofdpijn en verhoging. Soms was hij veel aan het spugen. Steeds als we thuis kwamen wilde ik hem naar zijn bed brengen maar dan ging hij zo intens verdrietig huilen. Dus vond ik het goed dat hij op de bank ging liggen om tv te kijken. Hij wilde ook niet meer alleen zijn en was voor veel dingen ineens bang. Al snel hadden we door dat er thuis weinig aan de hand was, wat ziek zijn betreft, en gingen we op gesprek op school bij zijn juf. Deze was heel verbaasd want hij was toch echt steeds ziek zei ze. Aan het einde van ons gesprek verwees de juf mij naar een website waar ik een HSP-test kon doen van Dr Elain Aron. HSP…wat is dat dan? dacht ik nog. De juf vertelde dat 1 van haar kinderen hooggevoelig is en ze in ons verhaal bepaalde dingen herkende.

Ik vond het allemaal maar onzin. ‘Kinderen krijgen allemaal maar een stempel tegenwoordig’ en mopperend gingen we weer naar huis. Toch volgden wij het advies op van de juf en hebben wij samen de thuistest gedaan. Uit de test kwam zeer duidelijk naar voren dat onze zoon hooggevoelig is. Ik snapte er op dat moment helemaal niks van. Onze zoon ‘mankeerde’ ineens allemaal dingen die mij nooit opvielen. Wat is daar nou vreemd aan, dacht ik nog bij veel vragen. Mijn man had 1 vraag anders beantwoord dan ik, maar dat haalde de score niet erg veel naar beneden. 

Ineens besefte ik mij: onze zoon is hooggevoelig en ik blijkbaar OOK! De dingen waar hij op scoorde, die waren mij nooit eerder opgevallen…omdat het voor mij heel normaal bleek te zijn. Ik was best wel een beetje in shock maar tegelijk ook opgelucht dat we dit wisten. De juf waren wij uiteindelijk heel dankbaar. 

Door veel erover te lezen raakte ik steeds meer geïnteresseerd in de term HSP en besloot ik onze zoon zelf te gaan helpen en begeleiden. Op 1 of andere manier voelde ik dat ik hem kon helpen en dat klopte ook. Puur op gevoel en intuïtie liet ik hem oefeningen doen die echt werkte! Al snel ging hij weer met plezier naar school en kon hij er veel beter mee omgaan. Ik ben dat jaar ook niet meer gebeld door de juf om hem ziek op te halen. Zo goed ik hem kon helpen, en ook anderen (zoals altijd), zo slecht zorgde ik voor mezelf. Ik wist dat ik hooggevoelig was, maar toch deed ik daar helemaal niks mee. ‘Het gaat vanzelf wel weer over’ heb ik misschien wel gedacht en ging gewoon door met alledaagse dingen. Precies die valkuil waar veel mensen in trappen als je hooggevoelig bent. Ik wilde ook niet toegeven aan alle prikkels die ik kreeg in onze kantoortuin bij mijn werkgever. 

De man met de hamer kwam op mijn pad en door mijn eigen gedrag kwam ik in 2017 weer in een burn out. Mijn lijf floot mij letterlijk terug en dit keer wist ik: vanaf nu gaat alles anders worden en MOETEN er ook dingen gaan veranderen. Al vanaf kinds af aan zat ik in een hulp-verlenersrol, maar degene die het hardst deze hulp nodig had, was IK zelf. De persoon die eigenlijk altijd op de eerste plaatst had moeten komen in plaatst van de laatste….was IK zelf. 

Door hulp van familie, vrienden en de nodige therapeutische hulp krabbelde ik weer op en ging ik op een innerlijke reis. Ik ontdekte dat ik van mijn baan ook niet erg gelukkig werd en in goed overleg ben ik na 20 jaar weggegaan bij mijn werkgever. Mijn manager zag ook dat het voor mij, maar ook voor het bedrijf beter was dat ik daar weg zou gaan. Ik was van plan om weer te gaan fotograferen, maar voelde eigenlijk dat ik daar ook niet veel plezier meer uit haalde. 

Iemand wees mij op de periode dat ik mijn zoon had begeleid en ben mij gaan verdiepen in kindercoaching. Al snel raakte ik in de ban en ben verschillende opleidingen gaan doen. Door deze opleidingen ben ik mezelf heel erg tegengekomen. Als je een goede coachingsopleiding aangaat, dan wordt je namelijk eerst zelf helemaal binnenstebuiten getrokken. Diepe blokkades kwamen weer omhoog, maar ook verlangens. Het creatieve in mij bloeide weer helemaal op zoals ik dat ook had toen ik nog een jong meisje was. EN….ik heb veel geleerd over hooggevoeligheid en help andere mensen hiermee. 

Jaren heb ik niet geweten wat mij mankeerde, voelde ik mij eenzaam en onbegrepen. Werd ik letterlijk ziek, omdat ik niet wist dat mijn manier van leven niet paste bij een hooggevoelig persoon. Ik kon nooit NEE zeggen. Dat is logisch want jezelf wegcijferen is namelijk de grootste valkuil van een hooggevoelig persoon. Je zal het niet geloven: maar toch ben ik erg dankbaar voor alles wat mij is overkomen. Ik had deze lessen nodig om erachter te komen wie ik ben en wat mijn missie is. Ik had onze zoon als spiegel nodig om dat te zien, wat ik jaren niet wilde en kon zien. En dankzij alles kan ik mijn ervaring en kennis nu doorgeven aan andere hooggevoelige ouders en kinderen. 

Je bent NIET alleen want 1 op de 5 mensen zijn hooggevoelig. Dus in jouw omgeving zijn er echt meer die hetzelfde voelen en meemaken. Je bent ook NIET zwak of een softy als je voor jezelf kiest en voldoende rust pakt. Het enige wat je hoeft te doen is accepteren dat het er is en er mee om leren gaan. De stap zetten en hulp zoeken kost je wel wat MOED en energie, maar er gaat een wereld voor je open. Je intuïtie wordt steeds sterker en je zelfvertrouwen ook. Je kan zelfs je hooggevoeligheid op een positieve manier voor je laten werken. En je hoeft echt je baan niet op te zeggen zoals ik, maar maak het bespreekbaar. Ga in overleg met je baas hoe je met je gevoeligheid op een gezonde en plezierige manier kan blijven werken. 

Herken jij dingen uit mijn verhaal en wil je hier iets over kwijt? Laat dan op de Facebookpagina van Mandaluja een reactie achter. Doe je dat liever prive, of heb je vragen?Stuur mij dan een mail: info@mandaluja.nl

In mijn volgende blog zal ik meer vertellen over de gevoelswereld van een hooggevoelig mens. Wat kan je voelen en wat kan je tegenkomen. Binnenkort meer hierover! 

 
 
 
 
E-mailen
Bellen